BİR ADAMIN İTİRAFLARI
Ben beceriksiz biriyim. Yapabildiğim tek doğru şey, becerisizliğimi kendime itiraf edebilmem. Benim gibi beceriksizlerin tek yapabildiği, başkalarının başarılarına bakarak, onları kıskanmak.
Ben onlardan değilim. Kendimin beceriksiz olduğumu itiraf ediyorum, ama bunu kendimi beğendiğimden yapıyorum. Kendimi o kadar beğenmişim ki, beceriksizliğimi bile seviyorum.
Aslında beceriksiz olduğumu itiraf edebildiğim için seviyorum. Belki de sırf bir şeyler itiraf edebilmek için, kendimi beceriksiz görüyorumdur. Çünkü itiraf edersem, kendimi diğer insanlardan güçlü göreceğim.
Görüyorsunuz işte, tek yapabildiğim, oturduğum yerden ahkam kesip, başkalarını yargılamak. Ama kendimi de yargılıyorum. Bu yazıyı neden yazıyorum sanıyorsunuz.
Ben kendimi tanımak için yazıyorum. Mesela eskiden neden yazdığımı bilmezdim, ama bunu, şimdi bu yazıyı yazarken anladım.
Eğer kendinizi beğenmiş biri değilseniz bu yazıyı beğenmezsiniz. Çünkü bu yazı, yalnız benimle ve benim gibi olanlarla ilgilidir. Yalnızca kibirli insanlar, şahıslarla ilgili yazıları okur.
Bu arada şunu da söylemeliyim ki; bu bir itiraf yazısı değil, bir insanın kendini tanıma çabasıdır.
Beceriksizliğim yüzünden, cümleleri yarım bırakıyorum. Düşünceler beni bir ara yakalayıp, sonra bırakıyorlar. Tam aklıma bir şey geliyor, sonra kaçıp gidiyor. Ellerim, düşüncelerimin hızına yetişemiyor.
Ben, yazılarda öyle edebiyat oyunları falan sevmem. Sade ve açıkça yazılmış yazıları severim. Çünkü edebiyat yapanların hepsi, benden daha kibirliler ve bunun farkında değiller.
Dünya işleri üzerine düşünmeyi hiç sevmiyorum. Çok sıkıcılar. Beni yalnızca, ben ilgilendirir. Aslında herkesi yalnızca kendisi ilgilendirir, ama bunun farkına varmazlar. O kişiler üzerine konuşmayacağım, çünkü önemsiz kişilerdir.
Şu dünyada tek istediğim, başkalarının da benim gibi olduğunu öğrenmem. Sanki benden başka herkes çok mutlu ve tasasız. Kendimden ne istiyorum ben böyle?
Benden başka, kendine bu kadar eziyet eden var mıdır? Önce kendimle uğraşıyorum, sonra kendimle uğraştığım için yine kendime kızıyorum. Bu yine kendimi beğenmişliğimden geliyor.
Bu yazıyı sıkılmadan okuduysanız, kendinizi beğenmiş birisiniz. Böyle yazıları okuyup, kendinizle özdeşleştiriyorsunuz ve bağlantı kuruyorsunuz.
Burada kesiyorum, canım sıkıldı. Yada artık satacak bir şeyim kalmadı...
